ديبايى ( 1350 ) امير حسين ديبايى ، فرزند على محمّد ، در سال 1350 هجرى شمسى در تهران تولّد يافت ، تحصيلات ابتدايى را در دبستان‌هاى قدس و ايران سوئيس به پاى برد و دورهء راهنمايى را در مدرسه‌هاى البرز و مدرّس ، و دورهء متوسّطه را در دبيرستان‌هاى هدف ( شهيد بهشتى ) و قدس به انجام رسانيد ، آن‌گاه به دانشگاه آزاد راه يافت و در رشتهء زبان و ادبيّات فارسى به تحصيل ادامه داد و به اخذ درجهء ليسانس توفيق يافت . ديبايى از سال 1369 به شعر و شاعرى پرداخت و آن را به‌طور جدّى پى گرفت و آثارش در مجلّه‌هاى پايتخت انتشار يافت و از همين زمان بود كه همكارى خود را با مطبوعات آغاز كرد . ديبايى در شعر از قالب كلاسيك و نو ، هر دو ، استفاده مىكند و از ميان شعراى متقدّم به آثار : مولوى ، خيّام ، صائب ، بيدل ، حافظ ، عطّار ، و غنى كشميرى ابراز علاقه مىكند و از شعراى متأخّر به آثار : نيما ، شاملو ، سپهرى ، فروغ ، اخوان ، نصرت ، نيستانى ، رحمانى ، سپانلو ، م . آزاد ، دكتر شفيعى كدكنى ، دكتر قيصر امين‌پور ، محمّد على بهمنى ، سهيل محمودى ، غلامحسين عمرانى ، قزوه ، طبايى ، نوذر پرنگ ، حميد مصدّق ، محمّد رضا عبدالملكيان و سيّد حسن حسينى دلبستگى نشان مىدهد . ديبايى در سال 1381 نخستين مجموعه اشعار خود را تحت عنوان « اگر چشم‌هاى تو لب تر كند » منتشر ساخت و همچنين در سال 1383 دومين مجموعه شعر